خوب بهزاد بلور رو كه شاید همه بشناسید مجری رادیو روز هفتم بی بی سی این شون قصد دارن از زندگی ابی یه مستند بسازن و ابی در بین چندین چند نفر كه پیشنهاد همین كار رو دادن بهزاد رو انتخاب كردن و بهزاد چند وقتی هست كه همراه ابی از زندگی روزمره ایشون داره فیلم برداری می كنه و به زودی این فیلم بیرون میاد   مطالب زیر تكه هایی از همین مستند هستش :

بی نهایت خسته ام و چشمهام پیلی پیلی میره، امروز رقتیم برای کنسرت بعدی ابی خرید لباس کردیم و شب هم مهمونی شام رفتیم . متاسفانه هیچ عکسی از مراسم خرید که با همسر ابی (خانم مهشی ) انجام دادیم، تگرفتم. ولی 6 تا کت و 3 تا پیرهن و دو تا دستبند براشون انتخاب کردیم،

ابی لطف کرد و ما رو همراهش برد ، خونه یکی از دوستانشون که بالای یکی از تپه های محله بورلی هیلز زندگی میکردن. خونه مجلل و قصر مانندی بود. حدود 12 نفر دیگه از دوستانشون هم جمع بودن، دوره ورق بازی یود و بهانه دور هم جمع شدن. ابی دوستانی از قشرهای مختلف جامعه داره، یکی از دوستان قدیمیشون که توو کار کنسرتهای سالهای گذشته اش بود رو هم دیدیم آقای فرخ (فامیلشون یادم رفت) و مدیر کاباره تهران که با ابی از 30 سال پیش دوسته. (معذرت از ابی که افعال خودمونی استفاده میکنم)

ا

بی اهل کونیاک ِ و خانم خونه و آشپزشون برای ابی باقالی پلو درس کرده بودن که اونجا فهمیدم که محبوبترین غذای ابی یه . من و فیلمبردار مثله مگس دور و ور ابی وز وز میکردیم و برای من که همیشه از ملاقات با ابی خجالت میکشیدم (چون خیلی غیر قابل دسترسِ و سابقه علاقه به کارهای ابی من از زمان آهنگ چیلی پوم بود که با شهرام شب پره اجرا کرد، پس سالهاست که توو کفم) اینکه اینقدر به ابی و زندگی خصوصیش نزدیک شدم ، هنوز مشکله و توو کارم یه خورده دست و پا چلفته هستم. ولی بعد از چند ساعتی بخاطر اینکه ابی بی نهایت آدم خاکی ای هستش ، یه خورده بهش عادت کردم ولی هنوز نگرانم که نکنه دست از پا خطا کنم و یه کاری کنم که به اشتباه نشون بده که بی جنبه ام! اینا یه طرف هر لحظه هم یه کم خیالم راحت میشد که اوضاع خوب پیش میره، نگرانی مالی و جواب پس دادن به روئسا موقع برگشت به لندن بهم حمله میکرد.

توو این عکس همون رفیق صمیمیه ابی آقای فرخ داره به بشقابش ناخنک میزنه و به احتمال زیاد خیارشورا مورد حمله قرار گرفته!. ولی اینقده خودمونین که ابی متوجه شد و هیچ حرفی نزد. حرفهایی که توو جمع رد و بدل شد خوشبختانه فاقد جوک بود؛من یه جورائی با مهمونی های پر جوک حال نمیکنم و خوشبختانه اونشب اینجوری بود. یه سری خاطره و حرفهای روزمره زده شد و الان که دارم سر صبحی (تا سرم رو از رو بالشت برداشتم اومدم که بنویسم) یادم نمیاد چیا گفتن. ولی همونطور که می بینین و نمی بینین ! رنگ لباسها و ماشینهاشون همه سیاه بود. ابی از درد زانو ناراحت بود و همون روز از پیش یه ماساژور نابینا می اومد که حسابی کمکش کرده بود، و حال ابی بهتر شده بود.

این میز ناهار اون روز منه ، قبل از ملاقات با ابی، رفته بودیم رستوران شعله توو وست وود لس آنجلس ، غذاش حرف نداره و همونطور که می بینین من عاشق باقالی پلو هستم و اگه دوست دختری پیدا کنم این یه رقم غذا رو باید بلد باشه.

اون روز که با خانم مهشید رفیتم خرید متوجه شدم که ابی هم مثله من فقط و فقط چکمه ساق بلند می پوشه! و برخلاف من اصلا با کلاه میونه خوبی نداره ولی یه روزی یکی از طرفداراش یه کلاه انداخته روی صحنه و ابی سرش گذاشته و عکسش رو بعدا توو ویدیو می بینین. و البته متوجه شدم که منهم مثل ابی عاشق باقالی پلو هستیم ، ولی ابی گیاهخوار نیست : (

البته وقتی ریش من سفید بشه ، شباهتهامون بدون شک بیشتر میشه بخصوص از نیمرخ!

اینجا خانم مهشید و ابی رو می بینیم که سرمیزه شام هستن، راحت بگم اگه خانم مهشید نبود من هرگز این گوشه میز نمی بودم که این عکس رو بگیرم. مهشید مدیر ابی هستش و تمام کارهای ابی رو انجام میده، توو آسانسور که داشتیم میرفتم فروشگاه گفتن: من هم مدیر بانکم هم ، مدیر برنامه ،...، خود مهشید بی نهایت شیک پوش هستش و اگه این ویدیو یه روزی پخش بشه می بیننی که روز خرید چه لباس جالبی پوشیده بودن.

تو این عکس ، آقای احمد مسعود که توو کادر دوربین ِ مدیر کاباره تهران لس آنجلس ِ و 30 سال پیش اولین شب نشینی با ابی، در لس آنجلس راه انداختن (قبل از انقلاب) و از اون زمان خیلی همراه ابی بودن، ابی میگه : من فقط یک رئیس دارم و رئیسم احمد مسعودِ. گویا ابی هیچوقت روی آقای مسعود رو زمین نمیندازه! اینجا داشتن از غوغای سه شب برنامه ابی توو کاباره تهران حرف میزدن که من درباره اش نوشتم. گویا شنبه شب غوغا شده و مردم کاباره رو گذاشتن رو سرشون!

احمد مسعود: دائما زنگ میزدن ، میگفتم جا نیست. بعد میگفتن "حالا میایم شاید جا باشه" من ردشون میکردم چون بدترین چیز اینه که بیان و میز نباشه ، اینقدر به جون من نق میزنن که ارزشش و نداره، هی میگن "ایرانی بازی شده.." و اینجور چیزا! برای همین من همیشه دو تا میز خالی میزارم که اگه یه جای کار اشتباه کردم و زیادی ادم رزرو کردم ، هنوز جا باشه . من ترجیح میدم که کمتر بیان که بیشتر نیان ، از بس با آدم بد دهنی میکنن

این عکسو دم در گرفتیم درست وقتی که داشتیم بند و بساطمون رو جمع میکردیم، من فکر کنم حواسم نبود و دستمال پارچه ایه میز شام و با خودم آوردم دم در ( دست راستم). آینه نشون میده که چه خونه مجللی رو فیلم گرفتیم، با زمین مرمر و چوب و سقف بلند. همکارم دوربین رو توو کیف میزاشت که عکس و گرفتم ، درست قبل از اینکه کلاهش رو بزاره. خدا کنه کسی این بلای عکاسی رو سر من نیاره!